Einu sinni var lítil æð. Hún hríslaðist í rólegheitum yfir vinstra handarbak. Lífið var ofsalega rólegt hjá litlu æðinni. Blóðið streymdi um hana í hæfilegum skömmtum, hún gat ekki kvartað. Æðin litla var ekki áhyggjufull og hugsaði sjaldnast um framtíðina. Hún vissi að hún var aðeins lítil æð, alls engin slagæð og fátt gat raskað ró hennar. Það var aldrei neinn hasar í kringum hana eins og í stærri æðum. Stöku sinnum var handarbakið klórað og þá kom smá bunga á æðina. En stuttu seinna rétti hún úr kútnum og þá var eins og ekkert hefði í skorist. Litla æðin trúði því að hún myndi lifa sína æðarævi áhyggjulaus og laus við alla utanaðkomandi truflun.
Einn góðan veðurdag varð breyting á þessu venjubundna lífi æðarinnar. Hún kvíslaðist yfir handarbakið eins og alla aðra daga og fann blóðið streyma. Þó var óvenjulítið flæði. Æðin velti því fyrir sér hvað ylli þessu. Á næsta andartaki óx blóðflæðið um allan helming og litla æðin fann hvernig hún tútnaði út. Skyndilega fann hún hvernig eitthvað stórt og kalt fyrirbæri þröngvaði sér inn í gegnum æðavegginn. “Hvað er nú á seyði?” stundi litla æðin. “Skyldi heimsendir vera á næsta leiti?” Stóra og kalda fyrirbærið hóf að spúa út úr sér glærum vökva sem þrýstist í gegnum æðina og varnaði blóðinu inngöngu. Svo var því lokið og blóðið hélt áfram ferð sinni. Litla æðin varp öndinni léttar. Vonandi var þessum ósköpum nú lokið. En þar skjátlaðist henni því nú upphófst mikið flæði vökva úr stóra fyrirbærinu sem fyllti litlu æðina þar til henni fannst hún vera að bresta. Svona hélt þetta áfram lengi vel og litla æðin fann hvernig hún tútnaði út meira og meira. Hún myndi springa og rifna á hverri stundu. En hið ótrúlega átti sér stað, æðin hélt.
Eftir rúma tvo klukkutíma var stóra, kalda fyrirbærið fjarlægt úr litlu æðinni sem var orðin nokkuð þrekuð. Hún skalf úr hræðslu yfir að fyrirbærið kæmi aftur en það lét ekki sjá sig. Litla æðin reiddist þessari meðferð á sér sem hafði aldrei gert flugu mein og spýtti dágóðum skammti af blóði út um sárið eftir fyrirbæri. En æðinni rann fljótt reiðin og ákvað að gefa skít í þennan óboðna gest.
Upp frá þessu tók litla æðin eftir því að hinar æðarnar, stærri og smærri, höfðu hana í miklum metum og töluðu með virðingartón til hennar. Hún skildi þá að atvikið með stóra, kalda fyrirbærið hafði skipt sköpum fyrir samfélag æðanna og hún hafði haft stóru og mikilvægu hlutverki að gegna. Hún leit ekki framar niður á sjálfa sig og komst að því að litlu æðarnar geta líka verið stórar.
Þessi færsla er í boði lyflækningadeildar Sankti Jósefsspítala
Fyrirbæri dagsins: Myndin The Producers. Ein sú skemmtilegasta sem ég hef séð. Kannski af því að við sáum uppfærsluna í London en samt, ef þig langar að hlæja þig máttlausa/n sjáðu þessa mynd! Mel Brooks klikkar aldrei!
Flokkað undir: Heilsan
